Tijdens een wandeling vroeg ik iemand:
‘Wat draag je eigenlijk allemaal mee?’
Hij keek naar zijn rugzak.
Ik bedoelde iets anders.
We dragen allemaal iets.
Verantwoordelijkheid.
Verwachtingen.
Teleurstellingen.
Schuldgevoel.
Zorgen.
Dingen die anderen van ons verwachten.
En dingen waarvan we zijn gaan geloven dat we ze van onszelf moeten verwachten.
Sommige lasten dragen we al zo lang…
…dat we bijna vergeten zijn dat ze er zijn.
We leren ermee lopen.
Passen ons tempo eraan aan.
En raken gewend aan het gewicht op onze schouders.
We noemen het normaal.
Tot iemand vraagt hoe zwaar het eigenlijk is.
Dan merk je misschien pas hoeveel energie het kost.
Hoe moe je ervan bent.
Hoe het je beweging beperkt.
En hoeveel aandacht er voortdurend nodig is om alles bij je te houden.
Niet alles in die rugzak hoeft weg.
Sommige verantwoordelijkheden horen bij ons.
Sommige ervaringen hebben ons gevormd.
En sommige herinneringen willen we juist bewaren.
Maar misschien dragen we ook dingen mee die nooit van ons waren.
Verwachtingen van anderen.
Schuld die niet bij ons hoort.
Een rol die we ooit op ons namen, maar inmiddels niet meer past.
Soms hoeft er niets onmiddellijk opgelost te worden.
Soms is het al genoeg om stil te staan.
De rugzak af te doen.
En rustig te bekijken wat erin zit.
Zodat je opnieuw kunt kiezen wat je verder wilt dragen.
En wat je langs het pad mag achterlaten.